Hiç Kimse İçin

 Merhaba hiç kimse. Bugün nasılsın? Umuyorum ki iyisindir. Beni soracak olursan ben iyiyim. Bedenen ve ruhen tam bir iyilik hali içerisinde miyim bilmiyorum ama iyiyim işte. Yazdığım tüm bu şeylerin ben dışında kimse tarafından okunmuyor olması, burayı özel günlüğüm gibi hissetmeme neden oluyor. Bu nedenle belirli bir teması olmayan saçma sapan bir şey halini alıyor. Halimden memnun muyum? Kısmen evet, kısmen de hayır. Çünkü çocukluktan beri her zaman yazdıklarımın birilerinin yüreğine dokunmasını istedim. Yazmaktan zaman zaman vazgeçsem de kötü günlerin sonunda kendimi hep yazarken buldum. -Yanlış anlaşılmasın. Bugün kötü bir gün geçirmedim- Sonuç olarak yazmayı hep sevdim. Bazen şiirler yazdım, bazen hikayeler, bazense gönlümden  ne geçiyorsa onu. Belki istediğim şey gerçekleşmeyecek yani yazdığım şeyler kimsenin kalbine dokunmayacak. Ama ben yazmaya devam edeceğim. Çünkü bazen yazmaktan başka yapabilecek bir şey olmuyor. Bugünlük bu kadar yeter. Kendi kendime bu kadar uzun süre konuşmak deliliğimin belirtisi olabilir. Bu sır aramızda kalsın istiyorum.